کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 50

مکن انگشت در سوراخ گژدم

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۱۶ - یکی از رفیقان شکایت روزگار نامساعد به نزد من آورد که کفاف اندک دارم و عیال بسیار و طاقت بار فاقه نمی آرم و بارها در دلم آمد که به اقلیمی دیگر نقل کنم تا در هر آن صورت که زندگانی کرده شود کسی را بر نیک و بد من اطلاع نباشد...

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

47
ندانستی که بینی بند بر پای
#
48
چو در گوشت نیامد پند مردم
#
49
دگر ره چون نداری طاقت نیش
#
50
مکن انگشت در سوراخ گژدم
انتخاب‌شده

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 50 از «حکایت شماره ۱۶ - یکی از رفیقان شکایت روزگار نامساعد به نزد من آورد که کفاف اندک دارم و عیال بسیار و طاقت بار فاقه نمی آرم و بارها در دلم آمد که به اقلیمی دیگر نقل کنم تا در هر آن صورت که زندگانی کرده شود کسی را بر نیک و بد من اطلاع نباشد...» است.