با آن که در وجود طعامست عیش نفس

گفت اندازه نگهدار، کلوا و اشربوا و لا تسرفوا

نه چندان بخور کز دهانت بر آید

نه چندان که از ضعف ، جانت برآید

رنچ آورد طعام که بیش از قدر بود

گر گل شکر خوری به تکلف زیان کند

ور نان خشک دیر خوری گل شکر بود