کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 22

چو آشفتی ا ب ت ندانی

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۴ - یکی را دل از دست رفته بود و ترک جان کرده و مطمح نظرش جایی خطرناک و مظنه هلاک نه لقمه ای که مصور شدی که به کام آید یا مرغی که به دام افتد. باری به نصیحتش گفتند: ازین خیال محال تجنب کن که خلقی هم بدین هوس که تو داری اسیرند و پای در زنجیر....

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

19
آن کس که مرا بکشت باز آمد پیش
#
20
مانا که دلش بسوخت بر کشته خویش
#
21
اگر خود هفت سبع از بر بخوانی
#
22
چو آشفتی ا ب ت ندانی
انتخاب‌شده
23
و گفت عجبست با وجوت که وجود من بماند
#
24
تو بگفتن اندر آیی و مرا سخن بماند
#
25
عجب از کشته نباشد به در خیمه دوست
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 22 از «حکایت شماره ۴ - یکی را دل از دست رفته بود و ترک جان کرده و مطمح نظرش جایی خطرناک و مظنه هلاک نه لقمه ای که مصور شدی که به کام آید یا مرغی که به دام افتد. باری به نصیحتش گفتند: ازین خیال محال تجنب کن که خلقی هم بدین هوس که تو داری اسیرند و پای در زنجیر....» است.