کتابخانهٔ دیجیتال شعر فارسی · دسترسی عمومی

مصرع دوم · شماره 14

جز به همدردی نگویم درد خویش

شاعرسعدی

اثرحکایت شماره ۱۹ - یکی را از ملوک عرب حدیث مجنون لیلی و شورش حال او بگفتند که با کمال فضل و بلاغت سر در بیابان نهاده است و زمام عقل از دست داده به فرمودش تا حاضر آوردند و ملامت کردن گرفت که در شرف نفس انسان چه خلل دیدی که خوی بهایم گرفتی و ترک عشرت مردم گفتی؟ گفت ...

قالبسایر

در متن شعر

سطرهای پیرامون

برای دیدن جایگاه این سطر در شعر، چند سطر پیش و پس از آن را مرور کنید.

11
یا معشر الخلان قولوا للمعا
#
12
فی لست تدری ما بقلب الموجع
#
13
تندرستان را نباشد درد ریش
#
14
جز به همدردی نگویم درد خویش
انتخاب‌شده
15
گفتن از زنبور بی حاصل بود
#
16
با یکی در عمر خود ناخورده نیش
#
17
سوز من با دیگری نسبت مکن
#

دربارهٔ این سطر

سطر شماره 14 از «حکایت شماره ۱۹ - یکی را از ملوک عرب حدیث مجنون لیلی و شورش حال او بگفتند که با کمال فضل و بلاغت سر در بیابان نهاده است و زمام عقل از دست داده به فرمودش تا حاضر آوردند و ملامت کردن گرفت که در شرف نفس انسان چه خلل دیدی که خوی بهایم گرفتی و ترک عشرت مردم گفتی؟ گفت ...» است.