همی سنگ را درکشیدی به دم

ندیدی کس او را مگر گرمگاه

دو چنگش به کردار چنگ هژبر

خروشش همی برگذشتی ز ابر

شده روز ازو بر بزرگان دژم

ورا شیر کپی همی خواندند

ز رنجش همه بوم در ماندند