رفته در پوستین صاحب جاه

حسود از نعمت حق بخیل است و بنده بی گناه را دشمن می دارد.

مردکی خشک مغز را دیدم

الا تا نخواهی بلا بر حسود

که آن بخت برگشته خود در بلاست