وز آسمان شمامه کافور بر دمید

صبح آمد و علامت مصقول بر کشید

گویی که دوست قرطه شعر کبود خویش

تا جایگاه ناف به عمدا فرو درید

در شد به چتر ماه سنانهای آفتاب