بر دلم گشت فزون از عدد ریشه ش ریش

تا تو آن خیش ببستی به سر اندر ، پسرا

ماهرویا ، به سر خویش ، تو آن خیش مبند

نشنیدی که کند ماه تبه جامه خیش ؟