نهیب مرگ بلرزاندم همی شب و روز

کجا شد آن همه نیرو ، کجا شد آن همه حال ؟

سرم به گونه شیر است و دل به گونه قیر

رخم به گونه نیل است و تن به گونه نال

چو کودکان بدآموز را نهیب دوال

گذاشتیم و گذشتیم و بودنی همه بود

شدیم و شد سخن ما فسانه اطفال