گذاشتیم و گذشتیم و بودنی همه بود

رخم به گونه نیل است و تن به گونه نال

نهیب مرگ بلرزاندم همی شب و روز

چو کودکان بدآموز را نهیب دوال

شدیم و شد سخن ما فسانه اطفال

ایا کسایی ، پنجاه بر تو پنجه گذاشت

بکند بال تو را زخم پنجه و چنگال