شدیم و شد سخن ما فسانه اطفال

نهیب مرگ بلرزاندم همی شب و روز

چو کودکان بدآموز را نهیب دوال

گذاشتیم و گذشتیم و بودنی همه بود

ایا کسایی ، پنجاه بر تو پنجه گذاشت

بکند بال تو را زخم پنجه و چنگال

تو گر به مال و امل بیش از این نداری میل