ای خویشتن به جامه نیکو فریفته

ای عمر خویش کرده به بیهودگی یله

خشنود بندگان و خداوند با گله

وندر زیان همیشه تو را بانگ و مشغله

زان جامه یاد کن که بپوشی به روز مرگ

کاو را نه بادبان و نه گوی و انگله