گر نیست هوس محرم امید اجابت

آه از دل آزاد که خود را به چها بست

بر خویش مچین گر سرمویی ست رعونت

این داعیه چون آبله سرها ته پا بست

انصاف کرم بهر چه دستت به دعا بست

کم نیست دو روزی که به خود ساخته باشی

دل قابل آن نیست که باید همه جا بست