رعنایی تجما، مست خراش دلهاست

چون نخل عالمی را شد خشک بر هوا دست

بر قطع زندگانی مشکل توان جدا کرد

از دامن هوسها، این صدهزار پا، دست

هرگاه پنجه یازبد، شد ناخن آزما دست

حرص حصول مطلب ، بی نشئه جنون نیست

از لب دو گام پیش است در عرصه دعا دست