سپند صرفه شوخی ندید ازین محفل

که دل به هر چه کشد التفات صیادست

ز پیچ و تاب خط و زلف گلرخان دریاب

که رنگ حسن هم اینجا شکست بنیادست

حذر که جرات فریاد سرمه ایجادست

جنون بی ثمری چاک سینه می خواهد

ز نخلهای دگر باب شانه شمشادست