چه وانمایدم این هستی عدم تمثال

که حسن سرکش و آیینه غافل افتادست

حساب سایه و خورشید تا ابد باقیست

ادب پرستی و دیدار مشکل افتادست

ندیدن آینه ای در مقابل افتادست

در آن مقام که عدل کرم به عرض آید

بریدنیست زبانی که سایل افتادست