نه نقش پاست که در وادی طلب پیداست

که زیر خاک هم آتش به حاصل افتادست

تبسم که به خون بهار تیغ کشید

که خنده بر لب گل نیم بسمل افتادست

ز کاروان جرسی چند بیدل افتادست