مگر به سجده توان پیش برد ناز غرور

به خانه ای که تویی سقف آن خم افتادست

ز سعی اگر همه ناخن شوی چه خواهی کرد

گره به رشته تدبیر محکم افتادست

که همچو شمع سر ازپا مقدم افتادست

جهان تلاش لگدکوب یکدگر داره

چو سبحه قافله ها درپی هم افتادست