هنوز صورت انجام مبهم افتادست

مباد زان لب خامش سوال بوسه کنی

غرور تیغ تغافل تنک دم افتادست

فناست آنچه ز علم و عیان به جلوه رسید

ز نقش پا به جبین وارسید ونوحه کنید

نگین ماست که یکسر ز خاتم افتادست

یکی است پست و بلند بنای هستی ما