ز نقش پا به جبین وارسید ونوحه کنید

غرور تیغ تغافل تنک دم افتادست

فناست آنچه ز علم و عیان به جلوه رسید

هنوز صورت انجام مبهم افتادست

نگین ماست که یکسر ز خاتم افتادست

یکی است پست و بلند بنای هستی ما

به خاک ، سایه نقش قدم کم افتادست