سراغ وحشت فرصت ز اشک ماگیرید

نگین ماست که یکسر ز خاتم افتادست

یکی است پست و بلند بنای هستی ما

به خاک ، سایه نقش قدم کم افتادست

سحر ز باغ گذشته ست شبنم افتادست

صبا درین چمن از غنچه ها نقاب مدر

سر همه به گریبان ماتم افتادست