سحر ز باغ گذشته ست شبنم افتادست

یکی است پست و بلند بنای هستی ما

به خاک ، سایه نقش قدم کم افتادست

سراغ وحشت فرصت ز اشک ماگیرید

صبا درین چمن از غنچه ها نقاب مدر

سر همه به گریبان ماتم افتادست

کباب آتش بی دردی ام مکن یارب