کجا روم که چو اشکم ز سعی بخت نگون

فسون وهم چه مقدار رهزن افتادست

که ذر بر تو مراکار با من افتادست

به پیش پا همه از پا فتادن افتادست

چو غنچه محرم زانوی دل شو و دریاب

که در طلسم گریبان چه دامن افتادست