به پیش پا همه از پا فتادن افتادست

فسون وهم چه مقدار رهزن افتادست

که ذر بر تو مراکار با من افتادست

کجا روم که چو اشکم ز سعی بخت نگون

چو غنچه محرم زانوی دل شو و دریاب

که در طلسم گریبان چه دامن افتادست

چرا جنون نکند فطرت از تصور من