نه نخل دانم و نی گلبن اینقدر دانم

بت آتشی به قفای برهمن افتادست

صدای کوه به این نغمه گوش می مالد

که سنگ و خشت همه در فلاخن افتادست

که راه نشو و نماها به گلخن افتادست

در احتیاج نم جبهه می دهد آواز

که آب شو، گرت آتش به خرمن افتادست