که آب شو، گرت آتش به خرمن افتادست

نه نخل دانم و نی گلبن اینقدر دانم

که راه نشو و نماها به گلخن افتادست

در احتیاج نم جبهه می دهد آواز

تلاش نقش نگین می رسد به قبر آخر

به دوش دل ز جهان بارکندن افتادست

شرر نی ام که کنم کار خود به خنده تمام