شرر نی ام که کنم کار خود به خنده تمام

که آب شو، گرت آتش به خرمن افتادست

تلاش نقش نگین می رسد به قبر آخر

به دوش دل ز جهان بارکندن افتادست

چو شمع تا به سحر سر به گردن افتادست

بهار رنگ ندارد گل دگر بیدل

در آب چشمه ادراک روغن افتادست