دو برگ گل ز سراپای من جنون دارد

من و دلی که چو دندان گرفته خس به دو دست

ز رمز حیرت آیینه ، حسن غافل نیست

ستاده ام ز دل ساده ملتمس به دو دست

کشیده ام سوی خود دامنت ز بس به دو دست

به گوش دل نتوان زد نوای ساز رحیل

چو ناقه گر همه بربندی اش جرس به دو دست