کشیده ام سوی خود دامنت ز بس به دو دست

ز رمز حیرت آیینه ، حسن غافل نیست

ستاده ام ز دل ساده ملتمس به دو دست

دو برگ گل ز سراپای من جنون دارد

به گوش دل نتوان زد نوای ساز رحیل

چو ناقه گر همه بربندی اش جرس به دو دست

هوس نمی برد از خلق ننگ عریانی