چو صبح می روم از دامگاه الفت وهم

گرفته ایم چو لب دامن نفس به دو دست

اشاره می کند از ننگ احتیاج به گور

به گاه جوع زمین کندن فرس به دو دست

زگرد بال پریشان همان قفس به دو دست

درین ستمکده بال هوس مزن بیدل

نگاهدار سر خویش چون مگس به دودست