از خویش رفتنت به دو عالم برابرست

گر آرزو به چشم تامل نظرکند

خط لبی که دیده فریب است ساغرست

دریاکشی ست مشرب بیهوشی حباب

دارم نوید مقدم سیماب جلوه ای

ناصح خموش ! گوشم از آواز پاکرست

تجدید رنگ و بو، نرود از بهار من