واماندگی ، فسرده یاسم نمی کند

ناصح خموش ! گوشم از آواز پاکرست

تجدید رنگ و بو، نرود از بهار من

نخل حبابم و نفسم جمله نوبرست

تسلیم سایه پرتو خورشید را پرست

بالا دوی ست آبله پا در این بساط

اینجا چو شمع گر قدمی هست بر سرست