تسلیم سایه پرتو خورشید را پرست

تجدید رنگ و بو، نرود از بهار من

نخل حبابم و نفسم جمله نوبرست

واماندگی ، فسرده یاسم نمی کند

بالا دوی ست آبله پا در این بساط

اینجا چو شمع گر قدمی هست بر سرست

فردا به خلد هم اگر این ما و من بجاست