شوق واماندگی نصیبت مباد

هرچه آسوده تر، فسرد ه تر ست

دلخراشی ست غرض جوهر هوش

وقت آیینه خوش که بیخبر ست

دل افسرده ناله دگرست

بی تو چندان گر یستم که چو ابر

سایه من سواد چشم ترست