ور همه آیینه گردم بی تو خاکم بر سرست

عشرت آهنگی ز بزم میکشان غافل مباش

آشیان رنگ اگر بی پرده گردد ساغرست

خاک اگر باشم به راهت جوهر آیینه ام

بسکه شد خشک ازتب گرم محبت پیکرم

همچو اخگر بر جبین من عرق خاکسترست

عمرها شد می روم از خویش و بر جایم هنوز