بهار حسن تو را شبنم نظربازست

توبرق جلوه ، نگه دشمنی ، کسی چه کند

شکست آینه حسن ، مستی نازست

گداختم زتحیرکه چشم آینه هم

می ام چو نکهت گل جوهر هواگردید

هنوز شیشه رنگم شکستن آغازست

لبی که خنده در او خون شود لب میناست