لبی که خنده در او خون شود لب میناست

بهار حسن تو را شبنم نظربازست

می ام چو نکهت گل جوهر هواگردید

هنوز شیشه رنگم شکستن آغازست

رگی که نیش به دل می زند رگ سازست

سخاست نشئه شهرت کرم نژادان را

گشاده دامنی ابر، بال پروازست