سخاست نشئه شهرت کرم نژادان را

هنوز شیشه رنگم شکستن آغازست

لبی که خنده در او خون شود لب میناست

رگی که نیش به دل می زند رگ سازست

گشاده دامنی ابر، بال پروازست

فریب عجز مخور ازپر شکسته رنگ

که درگرفتن پرواز چنگل بازست