به پیش خلق ز انداز عالم معقول

چو سبحه بر دریک حرف صد دهان بازست

به هر طرف گذری سیر نرگسستان کن

به قدر نقش قدم چشم دوستان بازست

زبان ببند که افسار این خران بازست

درین هوسکده غافل ز فیض یاس مباش

دری که بر رخ ما بسته شد همان بازست