آبرو با عرض مطلب جمع نتوان ساختن

این غبار آخر به درد بی عصاییها نشست

نخلهای این گلستان جمله نخل شمع بود

هرکه امشب قامتی آراست تا فردا نشست

دست حاجت تا بلندی کرد استغنا نشست

صرف جست وجوی خودکردیم عمراما چه سود

هستی ما هم به روزشهرت عنقا نشست