چین آهی داشتم در دامن شبها شکست

باغ امکان یک گل آغوش فضا پیدا نکرد

رنگها بریکدگرازتنگی این جا شکست

عمرها شد از دعاهای سحر شرمنده ام

هرزه تاکی پیش پیش بحر باید تاختن

موج ما از شرم در دامان گوهر پا شکست

پیش ازآن بیدل که هستی آشیان پیرا شود