به مرگ نیز ندارد خمار جاه شکست

شکوه قامت پیری رساند بنیادم

به آن خمی که سراپای من کلاه شکست

هلاک شد جم و خمیازه های جام بجاست

چو شمع غره وضع غرور نتوان زیست

سری که فال هوا زد قدم به چاه شکست

به گرد عرصه تسلیم خفته ای بیدل