رخت شکست خویش به ساحل کشیدنست

پرواز سایه جز به سر بام مهر نیست

از خود رمیدن تو، به حق آرمیدنست

چون موج کوشش نفس ما درتن محیط

پامال غارت نفس سرد یاس نیست

صبح مراد ما که گلش نادمیدنست

بر هرچه دیده واکنی از خویش رفته گیر