پامال غارت نفس سرد یاس نیست

از خود رمیدن تو، به حق آرمیدنست

چون موج کوشش نفس ما درتن محیط

رخت شکست خویش به ساحل کشیدنست

صبح مراد ما که گلش نادمیدنست

بر هرچه دیده واکنی از خویش رفته گیر

افسانه وار دیدن عالم شنیدنست