در دلش میل جفا نقش است بر لوح نگین

از میانش مو به موی ناتوانان جستجوست

از دهانش تا دهان ذره محوگفتگوست

درلبش حرف وفا بیرون طبع غنچه بوست

خلق گردان یک سرتسلیم ، کو فقر و چه جاه

موچوبالد پشم باشد پشم چون بالید موست