هرسری کز شور سودا نشئه نپذیردکدوست

بسکه مستان را به قدر میکشیها آبروست

می زند پهلو به گردون هرکه بر دوشش سبوست

هر دلی کز غم نگردد آب پیکانست و بس

از شکست دل به جای نازکی خوابیده ایم

بر سر آواز چینی سایه دیوار موست

برنمی آید بجز هیچ از معمای حباب