شب ز انجم تا چراغ بزم مکحل ریخته ست

صورت کار جهان بی بقا فهمیدنی ست

رنگ بنیادی که می ریزند اول ریخته ست

چشم کو تا از سواد فقر آگاهش کنند

سستی فطرت ز آهنگ سعادت بازداشت

رشته های تابدار اکثر به مغزل ریخته ست

طبعها محرم سواد مکتب آثارنیست