کر موج ندارد تب وتاب نم اشکم

رنگم چوگل شمع پریشان که شکسته ست

با چاک جگر بایدم ازخویش برون جست

چون صبح به رویم در زندان که شکسته ست

در چشم محیط این همه مژگان که شکسته ست

عم ری ست جنون می کنم از خجلت افلاس

دستی که ندارم به گریبان که شکسته ست