در چشم محیط این همه مژگان که شکسته ست

با چاک جگر بایدم ازخویش برون جست

چون صبح به رویم در زندان که شکسته ست

کر موج ندارد تب وتاب نم اشکم

عم ری ست جنون می کنم از خجلت افلاس

دستی که ندارم به گریبان که شکسته ست

هر ذره جنون چشمی از دیده آهوست