عم ری ست جنون می کنم از خجلت افلاس

چون صبح به رویم در زندان که شکسته ست

کر موج ندارد تب وتاب نم اشکم

در چشم محیط این همه مژگان که شکسته ست

دستی که ندارم به گریبان که شکسته ست

هر ذره جنون چشمی از دیده آهوست

آیینه مجنون به بیابان که شکسته ست